mansszat

Op aanraden van Giel heb ik deze interessante podcast gekeken: The New Shape of Knowledge: From Trees to Piles of Leaves

Het verschil tussen een taxonomie en een folksonomy zit volgens Weinberger in het moment van filteren. Om het verschil van filteren duidelijk maakt hij een vergelijking met een besteklade. In een studentenhuis gaat al het bestek in één la. Bij het tafeldekken wordt gefilterd op messen, vorken en lepels. In andere huishoudens wordt het bestek netjes verdeeld in vakjes per bestek soort. Bij het opbergen vindt dus filtering plaats. Bij het tafeldekken kunnen de gebruikers blind een hand vork, lepels of messen pakken.

Vanuit de analoge wereld zijn mensen gewend dat een object op maar één plek kan zijn en dus maar op één plek kan worden teruggevonden. (In het vakje van de messen liggen de messen. Als ik nu bijvoorbeeld al het plasticbestek wil hebben, kan dat niet, want daar is geen bakje voor)

Het goede aan de besteklade metafoor is het deel van de opslag. Bij de taxonmie is alles netjes ordelijk, maar bij de folksonomy is het een puinzooi. Er is geen (heldere) topview mogelijk. Ik denk dat ik in mijn project dus niet moet proberen de opslag fase te visualiseren, maar het proces er voor en erna. Het taggen en het opvragen.

Kennis
Een ander aspect van social networks is het creeen van een kennisnetwerk. Deze kennis wordt meestal niet als echte kennis gezien, omdat deze niet objectief zou zijn. Weinberger definieert objectief als “the world as it is� en subjectief als “our world as it matters to us�. In een kenniswerk onstand multi-subjectiviteit, omdat een mening nooit alleen staat. Weblogs linken naar elkaars artikelen in artikelen met hetzelfde onderwerp. Een wikipedia artikel wordt geschreven door meerdere mensen tegelijk. Door die multi-subjectiviteit ontstaat kennis die dan wel niet objectief is, maar wel “good enough�.

Via Sjors vroeg Webwereld mij of ik een kritsche mening over taggen kon geven. Nou hier komt ie:
Op elke site die wil behoren tot het web 2.0 staat prominent een tagcloud op de voorpagina. De tagcloud lijkt wel een verplicht aspect van een folksonomy. Juist de tagcloud zorgt voor twee problemen ten nadele van de folksonomy.

Ten eerste lijkt de tagcloud door zijn prominente plaats de belangrijkste navigatiemethode te zijn voor een folksonomy. Een navigatie die bestaat uit de populairste tags zorgt ervoor dat de meeste bezoekers surfen naar producten die voorzien zijn van een populaire tag. Er ontstaat een kleine groep van objecten die veel bezocht worden.
Ten tweede nemen de mensen de tags uit de tagcloud als voorbeeld. Bij het taggen van een object zal een gebruiker geneigd zijn om die tags te gebruiken. Mensen die hun object willen promoten zullen ook juist die tags gebruiken. Er ontstaat een kleine groep van tags die veel gebruikt worden.
De tagcloud zorgt er dus voor dat veel mensen naar hetzelfde kijken. Een klein deel van de database wordt maar ontsloten. Laat het web2.0 nou pretenderen dat door het sociale karakter het web eerlijker wordt.

In dit artikel legt Rashmi Sinha uit waarom taggen zo populair is. Ze heeft het taggen bekeken op een cognitief level. Ze heeft gekeken hoe in de cognietieve wetenschap naar categorisering wordt gekeken. Het proces dat mensen ondergaan als ze ietse willen categoriseren bestaat uit twee stappen.

Stap 1: Het bedenken van mogelijke categorieen.
Bij deze stap bedenkt de mens semantiesche, persoonlijke en fysieke opties.

Stap 2: Het kiezen van de juiste categorie

Het kiezen van de juiste categorie verloopt via een proces, dat bij iedereen aanwezig is. Zelfs bij baby’s.

Het categoriseren is dus iets dat je leert tijdens je leven. Toch blijven we het moeilijk vinden om e-mails, digitale foto’s en bookmarks in mapjes te stoppen. Verschillende factoren spelen in rol in die tweede stap die het moeilijk maken en die leiden tot Post-activation analysis paralysis.

• Te weinig weet van de culturele context. In het echte leven leren we van begin af aan. We leren die heel culturele context waarin we dingen kunnen categoriseren. In de digitale wereld is die kennis veel minder. Daarnaast is de digitale wereld en ons digitale leven veel variabeler.
• Terugvindbaarheid. In het echte leven categoriseren we wel, maar meestal zonder het doel om het terug te kunnen vinden. (Als er een klein wezen met een straart voorbij loopt categoriseren we dat als een ‘kat’.) Het categoriseren van digitale objecten doen we dat om het terug te kunnen vinden.
• Inachtneming bestaande overall categorisering. Bij het categoriseren van digitale objecten ben je steeds bezig met de bestaande indeling. Is de huidige indeling wel evenwichtig? Moet er geen subcategorie aangemaakt worden? Er moet hier ook goed worden over nagedacht worden, omdat het lastig is om de hele categorisering te veranderen.

Het probleem van het categoriseren van digitale objecten zit dus in de twee stap. Laat die tweede stap nou net bij een folksonomy ontbreken. Je hoeft geen keuzes meer te maken wat de beste categorie is, omdat je meerdere trefwoorden kunt gebruiken om een object in te delen.

Het cognitieve proces speelt zich dus al af in je hoofd. Stap 1 hoeft dan alleen maar gedigitalsieerd te worden. Naast dit voordeel, krijg je sociale feedback.