mansszat

Veel pogingen tot het maken van een visualisatie/interface voor een database met objecten en relaties leiden tot een wir war  van punten en strepen. Zoals eerder genoemde Aquabrowser en Thouchgraph, maar er zijn er veel meer. Eentje trok mijn aadacht: WINDS relation browser. Hierbij ook een centraal object, met daarom heen (soms te veel) gerelateerde objecten, maar twee positieve punten:

• er wordt aangeven wat de relatie is (dmv een lettertje)
• de objecten er omheen worden getoond in metaforen. Een tekstwolkje(taal), witte bollen(land), blauwe bollen(zee) en een verzameling bollen.

Die verzameling bollen duidt op een hoger niveau. Hier heel vergelijkbaar met de vorige keer aangehaalde Google Maps navigatie. Om goed te kunnen navigeren moet je kunnen wisselen in niveau’s. Bij Google Maps en deze toepassing gaat het dan om landen en continenten. Het icoon, een verzamling bolletjes, spreekt voor zich. Heel goed.

Wel gek dat ze in sommige landen geen taal spreken…

In dit artikel vergelijkt de auteur het web(/2.0) met de hersenen. Twee treffende vergelijkingen:

• ” Also in the brain the connections between the neuron are more important than the individual neuron”
• Similarly in the web the concepts that emerge out of connected documents are more interesting than the individual document itself

Wat ik mij afvraag is of mensen dat laatste punt beseffen. Als ik een document bekijk (een tekst less of een foto bekijk) ben ik gefocust op het document, niet op de relaties met anderer objecten.

Mapinterface

Blij werd ik van het aandragen van Google Earth. Als je in Amsterdam zit ga je niet om het meest ingezoomde level naar New-York. Je zoomt uit naar een overzichtelijkere manier. Bij visualisaties van data als Aquabrowser en Touchgraph blijf je steeds op dat ingezoomde niveau. De abstractie mist.

Als je kijkt naar grafieken om het web2.0 uit te leggen zie ook de stijd tussen abstract en gedetaileerd.

Om het web2.0/een folksonomy te kunnen visualiseren moet ik eerst het eerst definieren. Het is moeilijk tot een definitie te komen. De volgende quote van Chris Andersson geeft aan waarom:

“the lack of a crisp definition is a feature, not a bug. And as the world shifts from the limited variety of bottlenecked distribution to the infinite variety of open distribution, there will be more examples of phenomena that are hard to define but are nevertheless real and true. The future is increasingly heterogeneous, not homogeneous. One size doesn’t fit all.”

Ik geloof in de folksonomy, maar naast de vele voordelen zie ik ook twee nadelen.

1. De folksonomy is geen convivial tool
Een convivial tool is “a tool that works with the people, instead of the tool works for them”. In de huidige vorm waarin de folksonomy nu wordt gebruikt is het geen ‘convivial tool’.

Voorbeeld: Een telraam en een rekenmachine. Het telraam helpt de gebruiker om te rekenen. De rekenmachine rekent zelf de sommen uit. Met een rekenmachine verleert de gebruiker hoofdrekenen.

Een folksonomy doet veel voor de gebruiker, maar legt weinig uit. Als een folksonomy met recommendations evalueert naar een systeem wat bepaalt wat goed voor de mensen is (bijvoorbeeld een persoonlijke startpagina die het nieuws filtert op basis van jouw profiel) dan zouden mensen het keuzes maken kunnen verleren.

2. Folksonomy is (te) abstract
Een folksonomy is geen digitalisering van een bestaan systeem uit de ‘echte’ wereld. Het is de nieuwe generatie internet, het web 2.0. Dat is goed, want het geeft de interactie en het internet echte meerwaarde. Deze nieuwe stap geeft ook problemen. Je kunt geen vergelijkingen maken en je kunt geen metaforen meer gebruiken om gebruikers het systeem uit te leggen.

voorbeeld: Flickr gebruikt voor de metafoor tag een label (). Deze metafoor is maar deels kloppend. Een tag is namelijk niet aan een object gekoppeld, maar kan aan meerdere objecten verbonden zijn. Deze metafoor laat dit niet zien, terwijl dat juist de kracht is van tags.

De twee problemen hebben veel met elkaar te maken. Het is voor meeste mensen lastig te begrijpen hoe het systeem werkt. Dat heeft tot gevolg:

• mensen het niet kunnen gebruiken als convivial tool.
• mensen creeeren hun eigen visie van hoe het syteem het beste werkt. Hierdooronstaan er discussies tussen de gebruikers.

De oplossing(?)

Ik wil een visuele interface maken waarin het systeem zichzelf uitlegt, waardoor de gebruiker het begrijpt en er iets van leert.

Voorbeelden

Harpers.org/beta - Het zoeken in een database wordt gevisualiseerd door middel van iconen. Vooral het filteren maakt het inzichtelijk.

Medialandschap - een visualisatie van een database inclusief de onderlinge relaties op basis van tags.

Wat te doen?

• Wat is conviality? Waar moet een convial tool aan voldoen?
• Aangezien de interface duidelijk moet zijn in hoe de folsonomy werkt, moet ik vaststellen hoe een folksonomy het beste werkt?
• De definitie van die werking is deels aanvankelijk van het domein? Wat is mijn domein? Heb ik een domein nodig?
• Kan narratie nog een rol spelen in het verduidlijken van het systeem
• Wat moet de visualisatie weergeven? De echte werking van een systeem of een metafoor van de werking?

In de Bright las ik een stukje van Jeremy Andrew (tip!) over zijn telescoopsurfgedrag(het bespiedden van de overburen met een telescoop) in Sydney. Voordat hij het zelf deed ontmoette hij een andere voyeur met een opvallend afgemaate blik. Nu herkent hij de oorzaak:

“Het bespioneren berooft je van de mysterieuze kant van je medemens, maakt je gevoelloos voor de schoonhied van de menselijke ervaring Je wordt een voyeur die steeds sterkere bevrediging nodigt heeft, op zoek naar meer gevaarlijke geheimen”

Ik heb geen telescoop, maar ik herken het wel een beetje door het lezen van weblogs. Als je iemand ontmoet waarvan je zijn/haar weblog gelezen hebt onstaat er een rare sfeer. Weet hij/zij dat ik weet dat hij/zij een blog heeft? Weet hij/zij dat ik zijn blog heb gelezen? Moet hij/zij er van uitgaan dat ik zijn blog heb gelezen?

(Oud) idee

Dit artikel bracht een ‘oud’ idee naar boven. Door Social Software ben je instaat vele over mensen te weten te komen. In tegenstelling tot een blog is het meestal informatie waarbij de gebruiker niet nadrukkelijk heeft bedacht het de delen met de medemens. Bij de foto’s op Flickr zijn de meeste wel redelijk bewust, maar bij del.icio.us is die bewustheid al een stuk minder. Mensen voegen sites toe aan hun favorieten om ze te bewaren, niet om hun digitale ik uit te breiden.

Mijn idee richt zich op de basis van Social Software. De andere gebruikers. Het meeste wat je ziet bij een web2.0 applicatie is gebasseerd op andere gebruikers (tagcloud, populaire bookmarks, recommendations ect.). Het gedrag van andere gebruikers wordt geannalyseerd en samengevoegd. Mijn idee was om die samenvoeging weg te laten, een stap terug dus, en me te richten op het gebruikersgedrag van andere. Hoe navigeert mijn voorganger op een bepaalde site(database)? Al deze gebruikers paden zou je kunnen laten zien. De meest bewandelde paden zou je nadrukkelijker tonen. Voor ogen had ik een gegenereerde metrokaart waarbij data de stations zijn en de lijnen de gebruikerspaden. Het zijn geautomatiseerde tags die worden weergeven in een metrokaart. Het gevolg: volg je de populaire lijn of sla je af?

Mobplaying klinkt als een flauwe verbastering van mobtagging. Dat is het ook. Bij mobtagging probeer je als groep data toegankelijker te maken. Bij mobplaying speel je samen met elkaar in tegenstelling tot multiplayer. Daar speel je tegen elkaar.

twee voorbeelden:

Drawball
Een grote circel waarbinnen iedereen mag tekenen. Er zijn meer van zulke toepassingen, maar daar gaat men vooral over elkaar heen tekenen. Door het grootte oppervlak hier is er ruimte op iets moois te tekenen. Opvallend is dat mensen gaan samenwerken. Blijkbaar hebben sommige mensen toch behoefte aan een groep (zie de grote Zuid-Koreaanse flag).

Pong
Het oude pong spel, maar dan bestuur je ‘racket’ met zo’n tien andere gelijk. Hierdoor krijg je een oneindig spel, waarin je verplicht bent samen te werken met je team-genoten.

Report of workshop Mobtaagin at Mediamatic, 15&16 february 2006

Lecture by Jyri Engström: “Why some social network services work and others don’tâ€?

After a short introduction about the working of mobtagging Jyri try to define an answer on the question why he was invited: “Why some social network services work and others don’t”.

There’s a pattern in the development of social networks. Social networks as Firefly, Sixdegrees and LinkedIn grow to millions of users. However, after a while they collapse.

By these networks users enter into relations with each other. The system is based on the connections between the users. Because that’s the only surplus value, it becomes a game. Get more connections then your friends. Through is it a game without a winner, so it die down. (more…)