mansszat

In dit artikel vergelijkt de auteur het web(/2.0) met de hersenen. Twee treffende vergelijkingen:

• ” Also in the brain the connections between the neuron are more important than the individual neuron”
• Similarly in the web the concepts that emerge out of connected documents are more interesting than the individual document itself

Wat ik mij afvraag is of mensen dat laatste punt beseffen. Als ik een document bekijk (een tekst less of een foto bekijk) ben ik gefocust op het document, niet op de relaties met anderer objecten.

Mapinterface

Blij werd ik van het aandragen van Google Earth. Als je in Amsterdam zit ga je niet om het meest ingezoomde level naar New-York. Je zoomt uit naar een overzichtelijkere manier. Bij visualisaties van data als Aquabrowser en Touchgraph blijf je steeds op dat ingezoomde niveau. De abstractie mist.

Als je kijkt naar grafieken om het web2.0 uit te leggen zie ook de stijd tussen abstract en gedetaileerd.

Om het web2.0/een folksonomy te kunnen visualiseren moet ik eerst het eerst definieren. Het is moeilijk tot een definitie te komen. De volgende quote van Chris Andersson geeft aan waarom:

“the lack of a crisp definition is a feature, not a bug. And as the world shifts from the limited variety of bottlenecked distribution to the infinite variety of open distribution, there will be more examples of phenomena that are hard to define but are nevertheless real and true. The future is increasingly heterogeneous, not homogeneous. One size doesn’t fit all.”

Ik geloof in de folksonomy, maar naast de vele voordelen zie ik ook twee nadelen.

1. De folksonomy is geen convivial tool
Een convivial tool is “a tool that works with the people, instead of the tool works for them”. In de huidige vorm waarin de folksonomy nu wordt gebruikt is het geen ‘convivial tool’.

Voorbeeld: Een telraam en een rekenmachine. Het telraam helpt de gebruiker om te rekenen. De rekenmachine rekent zelf de sommen uit. Met een rekenmachine verleert de gebruiker hoofdrekenen.

Een folksonomy doet veel voor de gebruiker, maar legt weinig uit. Als een folksonomy met recommendations evalueert naar een systeem wat bepaalt wat goed voor de mensen is (bijvoorbeeld een persoonlijke startpagina die het nieuws filtert op basis van jouw profiel) dan zouden mensen het keuzes maken kunnen verleren.

2. Folksonomy is (te) abstract
Een folksonomy is geen digitalisering van een bestaan systeem uit de ‘echte’ wereld. Het is de nieuwe generatie internet, het web 2.0. Dat is goed, want het geeft de interactie en het internet echte meerwaarde. Deze nieuwe stap geeft ook problemen. Je kunt geen vergelijkingen maken en je kunt geen metaforen meer gebruiken om gebruikers het systeem uit te leggen.

voorbeeld: Flickr gebruikt voor de metafoor tag een label (). Deze metafoor is maar deels kloppend. Een tag is namelijk niet aan een object gekoppeld, maar kan aan meerdere objecten verbonden zijn. Deze metafoor laat dit niet zien, terwijl dat juist de kracht is van tags.

De twee problemen hebben veel met elkaar te maken. Het is voor meeste mensen lastig te begrijpen hoe het systeem werkt. Dat heeft tot gevolg:

• mensen het niet kunnen gebruiken als convivial tool.
• mensen creeeren hun eigen visie van hoe het syteem het beste werkt. Hierdooronstaan er discussies tussen de gebruikers.

De oplossing(?)

Ik wil een visuele interface maken waarin het systeem zichzelf uitlegt, waardoor de gebruiker het begrijpt en er iets van leert.

Voorbeelden

Harpers.org/beta - Het zoeken in een database wordt gevisualiseerd door middel van iconen. Vooral het filteren maakt het inzichtelijk.

Medialandschap - een visualisatie van een database inclusief de onderlinge relaties op basis van tags.

Wat te doen?

• Wat is conviality? Waar moet een convial tool aan voldoen?
• Aangezien de interface duidelijk moet zijn in hoe de folsonomy werkt, moet ik vaststellen hoe een folksonomy het beste werkt?
• De definitie van die werking is deels aanvankelijk van het domein? Wat is mijn domein? Heb ik een domein nodig?
• Kan narratie nog een rol spelen in het verduidlijken van het systeem
• Wat moet de visualisatie weergeven? De echte werking van een systeem of een metafoor van de werking?

In de Bright las ik een stukje van Jeremy Andrew (tip!) over zijn telescoopsurfgedrag(het bespiedden van de overburen met een telescoop) in Sydney. Voordat hij het zelf deed ontmoette hij een andere voyeur met een opvallend afgemaate blik. Nu herkent hij de oorzaak:

“Het bespioneren berooft je van de mysterieuze kant van je medemens, maakt je gevoelloos voor de schoonhied van de menselijke ervaring Je wordt een voyeur die steeds sterkere bevrediging nodigt heeft, op zoek naar meer gevaarlijke geheimen”

Ik heb geen telescoop, maar ik herken het wel een beetje door het lezen van weblogs. Als je iemand ontmoet waarvan je zijn/haar weblog gelezen hebt onstaat er een rare sfeer. Weet hij/zij dat ik weet dat hij/zij een blog heeft? Weet hij/zij dat ik zijn blog heb gelezen? Moet hij/zij er van uitgaan dat ik zijn blog heb gelezen?

(Oud) idee

Dit artikel bracht een ‘oud’ idee naar boven. Door Social Software ben je instaat vele over mensen te weten te komen. In tegenstelling tot een blog is het meestal informatie waarbij de gebruiker niet nadrukkelijk heeft bedacht het de delen met de medemens. Bij de foto’s op Flickr zijn de meeste wel redelijk bewust, maar bij del.icio.us is die bewustheid al een stuk minder. Mensen voegen sites toe aan hun favorieten om ze te bewaren, niet om hun digitale ik uit te breiden.

Mijn idee richt zich op de basis van Social Software. De andere gebruikers. Het meeste wat je ziet bij een web2.0 applicatie is gebasseerd op andere gebruikers (tagcloud, populaire bookmarks, recommendations ect.). Het gedrag van andere gebruikers wordt geannalyseerd en samengevoegd. Mijn idee was om die samenvoeging weg te laten, een stap terug dus, en me te richten op het gebruikersgedrag van andere. Hoe navigeert mijn voorganger op een bepaalde site(database)? Al deze gebruikers paden zou je kunnen laten zien. De meest bewandelde paden zou je nadrukkelijker tonen. Voor ogen had ik een gegenereerde metrokaart waarbij data de stations zijn en de lijnen de gebruikerspaden. Het zijn geautomatiseerde tags die worden weergeven in een metrokaart. Het gevolg: volg je de populaire lijn of sla je af?

Mobplaying klinkt als een flauwe verbastering van mobtagging. Dat is het ook. Bij mobtagging probeer je als groep data toegankelijker te maken. Bij mobplaying speel je samen met elkaar in tegenstelling tot multiplayer. Daar speel je tegen elkaar.

twee voorbeelden:

Drawball
Een grote circel waarbinnen iedereen mag tekenen. Er zijn meer van zulke toepassingen, maar daar gaat men vooral over elkaar heen tekenen. Door het grootte oppervlak hier is er ruimte op iets moois te tekenen. Opvallend is dat mensen gaan samenwerken. Blijkbaar hebben sommige mensen toch behoefte aan een groep (zie de grote Zuid-Koreaanse flag).

Pong
Het oude pong spel, maar dan bestuur je ‘racket’ met zo’n tien andere gelijk. Hierdoor krijg je een oneindig spel, waarin je verplicht bent samen te werken met je team-genoten.

Report of workshop Mobtaagin at Mediamatic, 15&16 february 2006

Lecture by Jyri Engström: “Why some social network services work and others don’tâ€?

After a short introduction about the working of mobtagging Jyri try to define an answer on the question why he was invited: “Why some social network services work and others don’t”.

There’s a pattern in the development of social networks. Social networks as Firefly, Sixdegrees and LinkedIn grow to millions of users. However, after a while they collapse.

By these networks users enter into relations with each other. The system is based on the connections between the users. Because that’s the only surplus value, it becomes a game. Get more connections then your friends. Through is it a game without a winner, so it die down. (more…)

De titel is afkomstig uit het artikel The next killer app. Ik vraag mij af of ik dit wel wil. Moet een zoekmachine, met welk (sociaal) algoritme dan ook, de keuze voor mij maken wat goed voor mij is. Volgens mij kan ik zelf het beste die keuze maken, omdat ik weet wat ik wil. Nog belangrijker: Verleer ik door zo’n zoekmachine niet het maken van keuzes. Keuzes maken is een een belangrijk deel van het leven. Door de rekenmachine is mijn hoofdrekenen sterk achteruit gegaan, ik zou niet willen dat met mijn kieskunde hetzelfde zou gebeuren.

Toch is het idee van social searching wel interresant. De zoekresultaten gerangschikt op je eigen profiel. Een profiel wat gebasseerd is op een combiantie van je bookmark, historie en geschiedenis, contactpersonen ect. Dat verbetert zeker je meerwaarde van de zoekresultaten. (Hoewel nieuwe sites niet snel gevonden zullen worden) De zoekresultaten zijn relvanter, maar ik denk dat je zelf de keuze moet maken. De zoekmachine stelt een kader waarbinnen je zelf kunt zoeken. Die resultaten zouden ook geclusterd/gecategoriseerd kunnen worden op basis van dat profiel. Een categorie per relevantie. Hierdoor weet je waarom het systeem denkt dat het voor jouw interessant is, en je kunt het dan zlef beoordelen. Een redelijke convivial tool lijkt me..

Hoe je noem je het eigenlijk wanneer oude media aspecten van nieuwe media overneemt? Deze vraag stelde ik me af bij het zien van die nieuwe cover van de Bright.

Waarschijnlijk is het een grapje van de ontwerpers, maar het is wel functioneel. Meestal is het op de cover van een tijdschrift een strijd tussen alle onderwerpen. De één nog groter dan de ander. Kriskras geplaats, zodat de foto ook nog zichtbaar blijft. Eigenlijk geeft zo’n tagcloud dus hetzelfde weer als een normale cover, alleen wat netter.

Binnen in het blad staat de tagcloud nog een keer, met daarvoor de inhoudsopgave. Naast het feit dat de tags niet aanklikbaar zijn prefereer ik de inhousopgave. Een overzichtelijk rijtje met een kleine uitleg per onderwerp en rubriek. De tagcloud is vooral een goede weergave van de inhoud, maar niet echt een fijne navigatiemiddel. Hier wint de taxonomie het dus van de folksonomy. Maar… ik kijk eigenlijk nooit naar de inhoudsopgave, ik begin meestal wat te bladeren in een tijdschrift. Lees wat ik interessant vind en blader weer verder.

Bij een web2.0 applicatie geeft die leuke tagcloud dus een snel overzicht van de inhoud. De tagcloud is geen navigatie middel. Dat is de denkfout die Jeffrey Zeldman maakt in zijn artikel over de platheid van tagclouds. Tagclouds laten alleen de populaire dingen zien, niet de ‘interessanste’ dingen. Hij vindt dat tagclouds daarom waardeloos zijn, omdat het een slechte navigatiemiddel is. Volgens mij zijn tagclouds geen navigatiemiddel, dus die redenatie gaat niet op.

Navigeren in een folksonomie doe je volgens mij op twee manieren.

• Je zoekt op tag door deze in te typen in een zoekveld.
• Je hopt van object naar object doormiddel van de geannoteerde tags.

Een object wat je bekijkt wat je interesseert heeft een reeks tags. Een deel van die tags vind je waarschijnlijk ook interessant. Die kun je aanklikken, zodat je weer bij andere interessante objecten komt. Een tagcloud is inderdaad plat, maar door te navigeren in een folksomie ga je gelijk de diepte in die je wil.

(doordat je op deze manier redelijk kriskras door een site navigeert is de kans groot dat je vele mist, daarom een systeem moeten bijhouden wat je interessant vind. Het systeem kan dan dingen aanbevelen die je gemist hebt.)

Even wat punten uit reeds gelezen stukken
Een folksonomy wordt vaak gezien als plat en onhandelbaar. Bij deze Flickr applicatie Mappr ‘gokken’ ze op basis van de tags waar de foto gemaakt is. Die foto’s worden getoond op een kaart (jawel!). Kwam ik tetgen in reacties van dit artikel
Het is dus mogelijk uit zo’n brei tags toch de nuttige te halen en die weer om te zetten in een taxonomie. Als mensen zo’n applicatie kennen, gaan ze ‘juister’ taggen. Mensen gaan juist de stad, staat en land tags toevoegen, zodat de mapinterface de foto’s kan gebruiken. Deze man heeft zijn autoreis door Amerika vastgelegd.

De platheid,ontbreken van een hierarchie, van een folksonomy wordt hier in het artikel Basis Level Categories in een andere context gezet. Mensen deken meestel maar op een level, wat btreft categorieen. Als iemand een kat ziet lopen, denkt hij kat. Hij denkt geen dier of siamees in eerste instantie.

Het Xanadu is een langdurig project van het verzamelen en koppelen van teksten. Geen grote online bibliotheek, maareerder een netwerk waarin iedereen zijn documenten kan uitgeven, die dan door de gebruikers kunnen worden gecombineerd en verbonden op elke wijze die hen wel wat lijkt (Nelson, 1988).

Het samenstellen van een tekst gaat dan voornamelijk op basis van bestaande alinea’s. Het betere copy ‘n paste werk dus. Bij dit project hebben ze daar een andere kijk op. Zij zien het als een nieuw soort taal. Geen taal van woorden, maar de taal van zinnen, alinea oftewel gedachtes, stellingen en meningen.

Tijdens het lezen van de tekst van Xanadu zelf, zag ik het bijzondere niet echt. Een goede vergelijking geeft Avon Huxor. Hij vergelijkt het met het samenstellen van (digitale)hedendaagse dansmuziek. Deze bestaan ook voornamelijk uit samples.  ”Wat een volledig functionele conversationele hypertext als Xanadu zou kunnen bijdragen aan het uitdrukken van ideeën, kan men zich dan wel voorstellen.”

Dit zou je dus een Mindtool kunnen noemen. Een gedachte hoef je niet zelf te formuleren, maar betsaande formuleringen kun je gebruiken voor een digitale conversatie. Je kunt je dus bezig houden met de conversatie zelf ipv van het formuleren van je inbreng.